Dat ik hier vandaag, blij en opgelucht als ik voorgaande stukken lees, mijn allerlaatste post schrijf. Oh, en ergens ook wel trots, op mezelf.

Het is nu bijna een jaar later, juli 2011. De donkere dagen liggen ver achter, momenteel loop ik grotendeels alleen nog in het licht. Het Leven is niet 

Met die gedachte schrijf ik mijn laatste berichtje op deze web-log, niet omdat ik wil stoppen met schrijven. Sterker nog, ik ben het steeds meer gaan doen en zal er waarschijnlijk nooit meer mee ophouden. Maar wel als het om schrijven op deze web-log gaat. Het is tijd om een letterlijke en figuurlijk punt te gaan zetten achter een periode uit mijn leven. Eentje die in het teken stond van pijn en verdriet, maar er ook voor heeft gezorgd dat ik het meisje (jongedame, vrouw?) ben geworden die nu dit berichtje mag schrijven.

Inmiddels heb ik ontzettend veel gedaan en meegemaakt. Ik heb mijn Gymnasium-diploma binnen, begin 1 september aan mijn studie, heb net een maand lang door Zuid-Europa gebackpackt, geweldige mensen ontmoet, mezelf nog beter leren kennen en mijn Zin in het Leven weer helemaal terug. Daarnaast ben ik steeds meer eetstoornis aan het loslaten, is mijn Zwarte Lijst is bijna weg, mijn eetpatroon weer veel flexibeler (net als mijn bewegingspatroon). En nog het mooiste; het beheerst niet meer mijn leven. Ik geloof, net als mijn omgeving en behandelaren, dat ik hier helemaal vanaf kan komen.

Het kán.

Dat is wat ik alle meiden mee wil geven die zelf tegen een eetstoornis vechten, omdat ik het zelf nooit durfde te hopen.

Alles wat groot is begon ooit klein. Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn.

Only a few hours before I can call myself free. Free of stress, free of exams, free of everything that's obligated. At least for the next three months. The only thing that I have to do is read those damned texts, make some stupid questions and prove that I'm not a complete nitwit when it comes to English. Shouldn't be a problem I guess, I love the language, can read books in English. So why couldn't I do this?
I can, I know. But still there's some weird kind of stress inside of me.
Never thought I would make it to this point. Still can't believe actually.
All those times I thought I even wouldn't make it to the end of the year. But here I stand, more alive and kicking than before. Loving the life I'm living, enjoying the people around me, finding out what I really want to do. Only a few hours and I'm finished with secondary school once and for all.

Hallo 3-uur-durende toets over stof van 6 jaar. Hallo examenbundels, hallo ellenlange samenvattingen. Hallo misselijkmakende formulekaarten. Hallo taaie krentenbollen en lauwe sinaasappelsap. Hallo adrenaline, hallo verdachte rustmomenten. Hallo benauwde gymzalen vol benauwde leerlingen.

Hallo eindexamen 2010.
Vaarwel zon die me vertelt dat ik eigenlijk op een terrasje zou moeten zitten.

Tot vrijdag maandenlange vakantie!

Wanneer een vlinder uit zijn cocon tevoorschijn komt, moeten zijn vleugels enkele uren in de zon drogen voordat hij kan vliegen. Het komt wel meid, die vlinder zie ik al. Vliegen komt nog wel. Echt.
[smsje van BV - 29-12-09]

Zó voelt het dus om te kunnen vliegen. De vrijheid voelen en het gevoel dat je onaantastbaar bent. Een sterk gevoel dat niet in woorden te omschrijven is, dus dat ga ik ook zeker niet proberen. Zoals ik ook al in mijn vorige weblog-berichten schreef gaat het goed met me. Beter zelfs, want de stijgende lijn in m’n herstel zet zich door. In de afgelopen 2,5 jaar ben ik nog nooit zo ver geweest. De clichévragen -ben je dan weer op goed gewicht, eet je weer genoeg en eet je nu ook wel eens chocolade- kan ik met een volmondig JA beantwoorden. Ben ik dan genezen? Nee, ik denk het niet. Er zijn nog wel momenten dat het denken over eten en gewicht de overhand neemt. Maar die momenten worden steeds schaarser en minder heftig. Lees; ik ben er veel, maar dan ook véél, minder mee bezig. Richt me meer op de andere dingen in mijn leven. Het is dus vooral 1. gaan wennen aan een ‘normaal’ leven, 2. me te richten op mijn toekomst, 3. maar vooral niet vergeten te genieten van het hier en nu en 4. de stijgende lijn rond verbeteren van eetgestoord gedrag door te zetten. We gaan de individuele therapie afbouwen, gaan met PMT verder met het wennen aan mijn lichaam en ik krijg EMDR voor het verwerken van de hele eetstoornis (ook een trauma op zich als ik die vrouw mag geloven).

Het voelt wel een beetje onwerkelijk allemaal, alsof het allemaal een Grote Boze Droom was. Dat was het in zekere zin ook wel.
Ik ga me nu in ieder geval richten op de dromen die ik nog heb.

Ik voel me tien kilo lichter. Niet te geloven dat een paar toetsen, zó veel stress met zich mee kunnen brengen. Maar het is voorbij, gewoon voorbij. Het was even een heftig weekje, met veel samenvattingen, examenbundels, huilbuien, koffie en paniekmomenten. Maar des te groter is het ‘geluksgevoel’ als het eenmaal afgelopen is. Mijn eerste cijfers zijn binnen en ik ga mijn centraal examen met een 8,1 voor engels, nederlands en latijn en een 9,4 voor duits in. Heel lekker gevoel om met goede cijfers te kunnen starten. Maar nu de komende acht weken eerst even rustiger aan gaan doen, beetje stof gaan herhalen en vooral meer tijd voor mezelf nemen.
Want nee; dat doe ik niet. Als in; bijna helemaal niet. Mijn leven is een groot Moeten, altijd voor anderen bezig zijn, to-do-lijstjes maken (tot in het extreme) en veel aan het piekeren over dingen die twee weken later pas kunnen gebeuren. Ik heb vaak niet eens de rust om een kwartiertje een boek te gaan lezen. Maar dat wil ik gaan veranderen. Ik word er niet vrolijker van en het is wel een trigger voor m’n eetstoornis. Na al die tijd schoolstudie is het nu even tijd voor een tijd grondige zelf-studie. Wat vind ik nu écht leuk, wat wil ik en wat wil ik niet?

Op het gebied van eetstoornis gaat het, tegen verwachting in, met stapjes de goede kant op! Ondanks alles stress de afgelopen week heb ik mijn gewicht stabiel weten te houden. Ik zal toegeven dat er meer moeilijke momenten dan  normaal waren, maar ik ben er wel op een andere manier mee omgegaan dan voorheen. Ik merk dat ik af en toe dingen kan nemen die ik mezelf voorheen niet toestond, zonder dat dan ook te compenseren achter- of vooraf. Blijft lastig, want ik zit nu al twee jaar zo vast aan een eetlijst, dat het vertrouwd is geworden, maar ook het lijstje ‘Streng Verboden’ wil ik de komende tijd gaan inkorten. Want eerlijk is eerlijk; een stroopwafel is toch echt lekkerder dan een droog biscuitjes of ontbijtkoek.

<Hier komt een optimistisch berichtje vol levenslust>

Maar nu even niet, aangezien mijn laatste SE-week ooit morgen begint.

Lees wat ik schrijf,
voel de wervelstorm van woorden,
de stroom emoties,
de onsamenhangende kluwen van gevoel.

Zie de zekerheid uit mijn armen glippen,
tastende vingers in het lege,
onzeker, wijfelend
voor het onbekende bang.

Laat weten als je vindt wat ik zoek,
als je ziet wat ik wil zien,
als je voelt wat ik wil voelen.
Want ik zoek
en zoek
maar vind het niet.

Over sommige dingen moet je gewoon niet te veel nadenken. Over de Zin des Levens bijvoorbeeld. Bah, wie heeft dat ooit bedacht? Word je soms niet vrolijk van, echt.

Lach meisje
Huil meisje
Schreeuw meisje

Voel meisje
Heb lief meisje
Verbaas jezelf

en

Leef.

Afgelopen nacht was bizar, om twee uur ‘s nachts besloten BV, ik en een stel jongens ná een geweldig feestje nog de trein te nemen richting stad om uit te gaan.
Daar aangekomen kwam ik er (opnieuw) achter dat uitgaan niet helemaal mijn ding is. Niet op die manier in ieder geval. Ik ga uit om te dansen, maar dat was blijkbaar niet mogelijk. BV en ik hebben vijf minuten in een overvol café met seksueel gefrustreerde jongens gestaan, keken elkaar aan en zijn toen rechtstreeks weer naar buiten gelopen.
Maar het mooiste was nog dat we de laatste trein toen hebben gemist. Dus wat doe je dan?
Plan B; Met zijn tweeën om drie uur ‘s nachts op een geleende fiets door de boerenvelden, want we wonen allebei op een fietsafstand van drie kwartier buiten de stad. En geloof het of niet, je hebt dan de beste gesprekken. Over de leegte die ik soms voel, dat ik soms niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik was zo gewend om te hongeren, bezig te zijn met eten. Het voelt vreemd en onwennig om dat steeds minder te doen. Te accepteren dat ik me niet altijd oké kan voelen, ook wel eens flink pissig mag zijn, alles bij elkaar mag huilen zonder reden. Dat ik een mens met verlangens, behoeften en emoties mag zijn tegenover de rest van de wereld. Want hoewel ik dat niet besefte, heb ik dat nooit gedaan.

Dus daar fietste ik dan met BV achterop onder de sterrenhemel tussen de akkers en boerderijen, beseffend dat ik steeds meer leef.

En dat bevalt me eigenlijk wel.