Met die gedachte schrijf ik mijn laatste berichtje op deze web-log, niet omdat ik wil stoppen met schrijven. Sterker nog, ik ben het steeds meer gaan doen en zal er waarschijnlijk nooit meer mee ophouden. Maar wel als het om schrijven op deze web-log gaat. Het is tijd om een letterlijke en figuurlijk punt te gaan zetten achter een periode uit mijn leven. Eentje die in het teken stond van pijn en verdriet, maar er ook voor heeft gezorgd dat ik het meisje (jongedame, vrouw?) ben geworden die nu dit berichtje mag schrijven.

Inmiddels heb ik ontzettend veel gedaan en meegemaakt. Ik heb mijn Gymnasium-diploma binnen, begin 1 september aan mijn studie, heb net een maand lang door Zuid-Europa gebackpackt, geweldige mensen ontmoet, mezelf nog beter leren kennen en mijn Zin in het Leven weer helemaal terug. Daarnaast ben ik steeds meer eetstoornis aan het loslaten, is mijn Zwarte Lijst is bijna weg, mijn eetpatroon weer veel flexibeler (net als mijn bewegingspatroon). En nog het mooiste; het beheerst niet meer mijn leven. Ik geloof, net als mijn omgeving en behandelaren, dat ik hier helemaal vanaf kan komen.

Het kán.

Dat is wat ik alle meiden mee wil geven die zelf tegen een eetstoornis vechten, omdat ik het zelf nooit durfde te hopen.

Alles wat groot is begon ooit klein. Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn.