Wanneer een vlinder uit zijn cocon tevoorschijn komt, moeten zijn vleugels enkele uren in de zon drogen voordat hij kan vliegen. Het komt wel meid, die vlinder zie ik al. Vliegen komt nog wel. Echt.
[smsje van BV - 29-12-09]

Zó voelt het dus om te kunnen vliegen. De vrijheid voelen en het gevoel dat je onaantastbaar bent. Een sterk gevoel dat niet in woorden te omschrijven is, dus dat ga ik ook zeker niet proberen. Zoals ik ook al in mijn vorige weblog-berichten schreef gaat het goed met me. Beter zelfs, want de stijgende lijn in m’n herstel zet zich door. In de afgelopen 2,5 jaar ben ik nog nooit zo ver geweest. De clichévragen -ben je dan weer op goed gewicht, eet je weer genoeg en eet je nu ook wel eens chocolade- kan ik met een volmondig JA beantwoorden. Ben ik dan genezen? Nee, ik denk het niet. Er zijn nog wel momenten dat het denken over eten en gewicht de overhand neemt. Maar die momenten worden steeds schaarser en minder heftig. Lees; ik ben er veel, maar dan ook véél, minder mee bezig. Richt me meer op de andere dingen in mijn leven. Het is dus vooral 1. gaan wennen aan een ‘normaal’ leven, 2. me te richten op mijn toekomst, 3. maar vooral niet vergeten te genieten van het hier en nu en 4. de stijgende lijn rond verbeteren van eetgestoord gedrag door te zetten. We gaan de individuele therapie afbouwen, gaan met PMT verder met het wennen aan mijn lichaam en ik krijg EMDR voor het verwerken van de hele eetstoornis (ook een trauma op zich als ik die vrouw mag geloven).

Het voelt wel een beetje onwerkelijk allemaal, alsof het allemaal een Grote Boze Droom was. Dat was het in zekere zin ook wel.
Ik ga me nu in ieder geval richten op de dromen die ik nog heb.